Η βασικότερη εργαστηριακή εξέταση σε ένα πνευμονολογικό ιατρείο είναι η σπιρομέτρηση. Γράφεται με ( ι ) διότι προέρχεται από το λατινικό respiro, δηλαδή αναπνέω (απο τις λίγες ονομασίες που βασίστηκαν στα λατινικά και όχι ελληνικά).
Τί είναι λοιπόν η εξέταση αυτή και τί μας αποκαλύπτει?
Η εκτέλεση της βασίζεται στην απότομη, όσο το δυνατό ισχυρή και παρατεταμένη εκπνοή (με άλλα λόγια φύσημα) στο επιστόμιο του μηχανήματος, το οποίο τοποθετείται μέσα στο στόμα με τα χείλη κλειστά γύρω ώστε να μην χάνεται ο αέρας που φυσάμε (με ή και χωρίς κλείσιμο της μύτης). Όσο περισσότερο κρατήσει η εκπνοή τόσο καλύτερα, όπως και αναγκαία η βαθιά εισπνοή( γεμίζουμε πλήρως αέρα τους πνεύμονες πριν το φύσημα ).
Η όλη διαδικασία κρατά μερικά δευτερόλεπτα και φυσικά όπως λέμε εμείς οι πνευμονολόγοι ούτε πονάει , ούτε ακτινοβολία έχει!
Τις περισσότερες φορές χρειάζεται να γίνουν αρκετές επαναλήψεις για να πετύχουμε μια σωστή δοκιμασία, με τις εντολές μας να έχουν χροιά επιλοχία!
Το σπιρόμετρο κρατάει την καλύτερη και εμείς επιλέγουμε την πιο αντιπροσωπευτική δοκιμασία για να έχουμε σωστή διάγνωση.
Η σπιρομέτρηση δείχνει την αναπνευστική λειτουργία του εξεταζόμενου. Μετράει πως λειτουργούν οι πνεύμονες (και οι δύο μαζί, δεν ξεχωρίζει τον ένα ή άλλο),αναλόγως της ηλικίας, ύψους, ή και βάρους του εξεταζόμενου. Δίνει λοιπόν το ποσοστό λειτουργίας για τον καθένα εξεταζόμενο ξεχωριστά (εξατομικευμένα) συγκρίνοντας όγκους και ροή αέρα σε κάθε δοκιμασία του εξεταζόμενου.
Χρησιμοποιείται για κάθε κατάσταση του αναπνευστικού, από την διαφορική διάγνωση της οποιαδήποτε δύσπνοιας ή βήχα,την χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, το άσθμα,αλλεργίες,τις ινώσεις, επαγγελματικές νόσους ,τους προεγχειρητικούς ελέγχους, αθλητικές επιδόσεις,καταδύσεις κλπ,κλπ.
Κάθε καπνιστής θα πρέπει να ελέγχει την αναπνευστική του λειτουργία μια ή δύο φορές τον χρόνο.
Η ευκολία, ταχύτητα και εύκολη πρόσβαση που υπάρχει ,σε συνάρτηση με την χρησιμότητα της θα έπρεπε να είχε αναγάγει την σπιρομέτρηση σε εξαιρετικά διαδεδομένη εξέταση κάτι που δυστυχώς δεν καταφέραμε.